XXI wiek. Lud lata w kosmos, Google na swoich serwerach ma pewnie wiedzę całego świata,  a nadal są miejsca gdzie internet jest towarem luksusowym.

Od dłuższego czasu toczę nierówny pojedynek z iPlusem. Boże… Koniec świata powiadam (w sumie nie tylko ja tak myślę).  I czekam… cały czas czekam na upragnioną wiadomość z Tesatu, który pomimo tego, że  z wielką ochotą pobiera miesięczne złotówki za kablówkę, nic a nic nie jest w stanie zrozumieć, że internet w XXI wieku to nie luksus, a standard.

Czekam…

• win XP albo 2000?
• chronisz się Zone Alarmem?
• ściągałeś około 9 lipca updaty windowsa?

Mikowhy wie jak CI pomóc jeżeli nie możesz połaczyć się z Siecią. Wyłącz Zone Alarm, kliknij i przeczytaj i będziesz wszystko wiedział(a).

Otóż okazało się, że łatka winowsowska Microsoft Update KB951748 totalnie pokłóciła się z Zone Alarmem i tenże nie mogąc nic skumać zaczął KAŻDY ruch sieciowy traktować jako wrogi i go odcinał. Robisz apgrejt i po wszystkim – działa – sprawdzone.

Teraz jestem mądry, ale powiem Wam, że lekko nie było. Znów Blip w osobie ^chato pomógł. Dzięki ^chato – jesteś wielki

PS. To tak przy okazji kod Visty jakby się ktoś interesował

Czas wesołego blogowania, opowiadania o tym co wydarzyło się danego dnia powoli odchodzi w niepamięć. Coraz częściej słowo blog kojarzy nam się (mam przynajmniej taką nadzieję, choć pewnie piszę bardziej o moich odczuciach) z miejscem służącym zdobywaniu nowych informacji, z adresem, który podczas porannej prasówki informuje nas co w naszej tematycznej trawie piszczy.

Paweł Lipiec popełnił kiedyś wpis, w którym stwierdził (lub przynajmniej ja tak to odebrałem), że każdy może – mało tego – powinien blogować:

Blog to nie przedsiębiorstwo, dla którego trzeba opracować biznesplan i długoterminową strategię rozwoju. Blog jest raczej jak lepienie garnka z gliny. Nie musisz dokładnie wiedzieć jak on ma wyglądać kiedy zaczynasz lepić. Zacznij i zobacz co z tego wyjdzie. Zacznij pisać bloga – Twój styl sam z czasem sie ukształtuje.

Postawiona teza została skrytykowana przez Pawła inszego w innym wpisie na Techkulturze.

Ja osobiście uważam, że każdy może – choć niekoniecznie powinien – bloga prowadzić. Zgodzę się, że część z nich będzie traktować o niczym i RSSy takowych „dzieł” pozostaną na wieczność zamknięte w kilku riderkach. Autor pozostanie tajemniczym kimś, z którym zdaniem liczyć się będzie co najwyżej kolega ze szkolnej ławy. Jednak czy to ma mu stanąć na przeszkodzie przy pisaniu? – Nie, dlaczego, niech sobie chłopak (dziewczę) ulży, niech się otworzy i napisze co mu na sercu leży.

Ja po prostu tego czytać nie będę.

Jak wspomniałem, dla mnie blog jest czymś innym. Często słyszymy (czytamy) słowo „Blogosfera„. Brzmi nieźle, intuicyjnie wskazuje czym jest (być powinno). Co Wiki mówi dokładniej w tej materii?:

Blogosfera (ang. blogosphere), termin określający wszystkie blogi jako społeczność lub sieć społeczną. Wiele blogów jest połączonych między sobą. Ich autorzy czytają inne blogi i zostawiają na nich komentarze, umieszczają do nich linki, odnoszą się też w treści wpisów. W ten sposób tak połączone blogi wytworzyły własną kulturę. Podczas gdy blogi pozostają wciąż formą publikacji, blogosfera jest zjawiskiem społecznym i jak inne podlegającym badaniom socjologicznym.

Tak, rzeczywiście, pojawia się tu wzajemne blogów czytanie, komentowanie, linkują – widać więc teraz, że akcja Kuby, Bartka i Marcina to nie ich kolejna próba zrobienia w Sieci czegoś „na siłę” jak niektórzy twierdzili, a wspólna troska (może nie do końca to słowo) o rozwijanie polskiej blogosfery.

Nie ukrywam, że sam zaczynając zwiedzać blogi posiłkowałem się na znalezionych blogrollach. To naprawdę rzecz użyteczna i pomocna. Tyle więc tytułem linkowania i blogowania samego w sobie.

Ok, ma być poważnie, tematycznie z masą mądrych newsów. Czy to oznacza, że ma być strasznie? Że piszący blogerzy to straszne geeki, od świata odcięci nad klawiaturami pochyleni, jeść zapominający? Pewnie cześć tak właśnie się zachowuje, ale to nie jest raczej najlepszy przykład blogera.

Blip, któż o nim nie słyszał? Ja słyszałem, Ty pewnie też… Nie oznacza to jednak (pomimo, że tak nam się wydaje), że jest on tak popularny jak google - troszkę mniej, tak pomiędzy WP, a onetem. Tak czy owak, wspomniany blip, stał się bodajże pierwszym miejscem, które polskich sieciowych guru traktuje troszkę mniej poważnie. To takie połączenie „blogów szkolnych” z „blogosferą poważną” – oczywiście wszystko w skali mikro.

Okazało się, że reuptake, vagla, tomasztopa, fanatyk, popydo to normalni ludzie, mający jak każdy z nas, zainteresowania, pasje, słabsze dni, ba… nieraz nawet kaca. Jak większość z nas popijają kawę czy herbatę. Co więcej, potrafią się takimi rzeczami ze społecznością dzielić (by Eri):

I co? I robi się blogowanie (mikro) o napitkach i Kubicy. Okazuje się, że można i to nawet zdrowe.

Więc posuńmy się jeszcze krok dalej. Pokażmy, że to są ludzie „zupełnie normalni”, że nawet poczucie humoru mają, że śmiać się sami z siebie potrafią. I co? I okazuje się, że wtedy takie ludki powoli stają się ikonami, Sieciowymi Parisami Hiltonami. Już nie tylko czytamy co mają do powiedzenia w sprawie łebadwazero, SEO czy social lendingu.

Co wtedy? Stwórzmy o tym serwis, znajdźmy dużego patrona i rozpocznijmy akcję reklamową na zasadzie Media Markt vs. Saturn. I blogerzy stają się ludźmi „zza ściany”. I wesoło. I fajnie.

A co tam: pierwowzór mikroplotka to oczywiście Pudelek Prewa (choć należy pamiętać, że wielką rolę spełnił tutaj flaker)

Więcej o zjawisku mikrocelebrytów:

• technoblog;
• yashke;
• techkultura;
• przekrój;
• oraz pokaz z barkampa